صفحه نخست | سیاسی | اجتماعی | اقتصادی | ورزشی | تماس با ما | پیوندستان | درباره ما
محمدرضا قنبری
دکتر روهام قلیچی
داود مبارکی
ایمان رنجکش
حمید منصوری
صاحب مقصودی
بهنیا ثابت رفتار
کدخبر:
22178
تاریخ انتشار:
۱۷ مرداد ۹۵
چاپ
0 نظر
چاپ
نام نویسنده
:
محمد صالح زاده

گیلان نو: قلم، این شی بی مثال؟ این والا مقام ! به این خاطر که به  زبان آدمی صورتی بصری می بخشد. زبان یک امر مسموع است که توسط خط و قلم والا مقام مکتوب می شود و محصول نهایی به یادگار برای نسل های بعدی خواهد ماند.

در قدیم وسیله ای برای ضبط اصوات نبود و خط اولین ضبط صوتی است که بشر توانسته برای خود فراهم کند . ارزش این والا مقام برای همه اهالی قلم آشکار است . تا حدی که در کتب آسمانی به این شی بی مثال قسم یاد شده است. نون سوگند به قلم و آنچه می نویسد .

خبرنگار ، روزنامه نگارانی هستند که برای رسانه های  مکتوب و مجازی خبر تهیه می کند. رسانه های مکتوب به اصطلاح مطبوعات (چاپ شده ها) همچون روزنامه ، هفته نامه ، ماهنامه ، فصلنامه و مجله ، رسانه های مجازی (اینترنتی) پایگاه های تحلیل خبر ، خبرگزاری هاو.... به کسانی که برای موسساتی از جمله : رادیو ، شبکه های تلویزیونی  خبر پخش می کنند به اصطلاح خبرگزار گفته می شود. خبرنگار در لغت نامه های رایج زبان فارسی به این گونه معنا می شود: کسی که کسب خبر می کند .

محمود صارمی خبرنگار ایرانی و مسیول دفتر خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران  طی حادثه کشتار دیپلمات های ایرانی به سال 1377 در مزار شریف کشته شد. شورای فرهنگ عمومی ایران در اولین سالگرد کشته شدن محمود صارمی در سال 1378 هفده مرداد را روز خبرنگار نامید.

طفلکی این خبرنگاران که در یک روز از سال مورد توجه و تشویق دستگاه ها ، سازمان ها ، نهادها و مسیولین و دوستداران رسانه قرار می گیرند. انگار فقط یک روز در سال این خبرنگاران باید عزیز شمرده شوند. از منزلت و اهمیت حرفه شان سخن گفته شود. و مدام این موضوع به آنها گوشزد شود که حرفه تان بسیار خطیر است . و فقط همین یک روز از سال است که می توان از آنها اگر تقدیری وجود دارد به عمل آید. و گرنه در طول سیصد و شصت و پنج روز سال از کمترین اقدامی برای ارج نهادن به این گروه خبری نیست! دروغ می گویم ؟ روز خبرنگار برای تقدیر و تشویق است. برای قدردانی از زحمات این قشر مظلوم که فاقد کمترین ارزش حقوقی انسانی هستند ،  روز خبرنگار  می توان به پاس زحمات مستدام این قشر  قدردانی شود. برای روز خبرنگار کارت هدیه، لوح تقدیر ، نشست صمیمانه ، پیامک تبریک و هزاران جازه نقدی و غیر نقدی دیگر ..........

در طول آن سیصد و شصت و پنج روز اما دیگر روزنامه نگاران، خبرنگاران  از ساده ترین نیازهای رفاهی ، معیشتی و... رفیع نمی شوند. عدم امنیت شغلی در این حرفه پر خطیر باعث آسیب های جسمی ، روحی و .... می شود.  خیلی از خبرنگاران از بیمه محروم اند . برای مسکن شان هیچ فکری نشده است. خیلی از خبرنگاران از مدیران خود حقوقشان را طلب دارند و هیچ نهاد رسمی نیست که بتواند در برابر این نا عدالتی در مقابل حقوق خبرنگاران به عنوان حامی از آنها دفاع کند. در بین خبرها هنوز خبر می آید که به خبرنگاران و عکاسان خبری نهاد یا مسیولی توهین و بی احترامی کرده است ، هنوز محدودیت خبرنگاران و عکاسان در جلسات مختلف در کشور و استان به گوش می رسد. بعد از این همه مدت هنوز کارت خبرنگاری ارزش اعتباری به خود ندارد. و حتی با وجود کارت خبرنگاری عده ای از خبرنگاران محدود می شوند و زیر فشار قرار می گیرند. و برای شرکت در مراسم های مختلف تهیه خبر و گزارش با وجود کارت خبرنگاری با مخالفت آن نهاد برای ورود  رو به رو می شوند. 

با این اوصاف روزنامه نگاران ، خبرنگاران رسانه هاو در کل به قول مسیولین اهالی رسانه با کمترین حقوق معنوی سیصد و شصت و چهار روز را سپری می کنند!؟ حالا بگذریم از حقوق مالی برای گذران زندگی !؟

اما به هر حال خوب یا بد این روزنامه نگاران  و خبرنگاران برای رسالت ، سوگندی که به قلم خورده اند و عشق به این حرفه با همه ی کاستی ها پای عهد خود نشسته اند  و ذره ای از این علاقه سرباز نمی زنند. با این که در مقابلش عده ای مدام با وعده های تو خالی از وعده هایشان سرباز می زنند .

نویسنده : محمد صالح زاده ( روزنامه نگار ، فعال فرهنگی و هنری)


















پاسخ دهید
نشانی پست الکترونیک شما محفوظ خواهد ماند - وارد کردن نام، پست الکترونیک و وبلاگ اختیاری است

 
نام
پست الکترونیک
وبلاگ
کليه حقوق اين سايت متعلق به وبسايت خبري-تحليلي گیلان نو مي باشد و استفاده از مطالب آن با ذکر منبع بلامانع است.